cat

Owczarek australijski: choroby rasy

Owczarek australijski (aussie), jak każdy pies rasowy, wykazuje szerokie predyspozycje do określonych jednostek chorobowych. Niezależnie od linii hodowlanej pojawia się mniejsze, bądź większe ryzyko wystąpienia poszczególnych schorzeń.

 

 

 

Hodowca powinien zminimalizować owe ryzyko poprzez należytą ostrożność w wyborze materiału genetycznego do hodowli- na podstawie wyników badań, nie tylko suk i psów reproduktorów, ale i ich przodków.


U owczarków australijskich do najpowszechniejszych chorób należą schorzenia oczu takie jak:

 

  • HC Hereditary Cataract katarakta młodzieńcza - obecnie najważniejsze schorzenie dotyczące aussies. Jest to niezwykle duży problem w rasie, ponieważ odmiennie do innych popularnych schorzeń oczu - nawet nosiciele miewają objawy choroby, która postępuje i prowadzi do ślepoty;
  • CEA Collie Eye Anomaly jedna z najczęstszych jednostek chorobowych u ras pasterskich. Charakterystyczny jest niedorozwój naczyniówki (tylna, największa część błony naczyniowej gałki ocznej), która u młodych zwierząt - do 12 tygodnia może być zamaskowana pigmentacją. Stąd tak ważne jest badanie 7 tygodniowych szczeniąt. CEA może nie ujawniać u starszych psów, mimo iż genetycznie mogą to być osobniki chore;
  • PRA Progressive Retinal Atrophy postępujące zwyrodnienie siatkówki (część oka odpowiedzialna za odbiór bodźców wzrokowych). Rzadsza choroba, jednak jest o tyle niebezpieczna, że może ujawnić się w każdym wieku, a najczęściej u osobników powyżej jednego roku, także badanie szczeniąt w tym kierunku nie zawsze jest miarodajne.

 

Kolejna grupa chorób dotykająca owczarków australijskich to dysplazje: biodrowa i łokciowa. Dysplazja stawów biodrowych (HD) niedorozwój panewki miednicy, głowy kości udowej i ich więzadła. Początki zmian biorą się z tzw.: luźności stawu, co doprowadza do zmian zwyrodnieniowych w obrębie głowy kości udowej i panewki. Pierwsze objawy kulawizny występują najczęściej koło 5-8 miesiąca. Niezbędne jest badanie kliniczne u specjalisty ortopedy i nieskazitelnie wykonane zdjęcie RTG. Przy szybkim wychwyceniu pierwszych zmian chorobowych dysplazje skutecznie możemy leczyć operacyjnie. Profilaktycznie zaleca się RTG u młodych psów, aby sprawdzić jak rozwijają się stawy. Natomiast w Polsce prześwietlenie, wraz z wpisem do rodowodu, wykonuje się już po ukończeniu 15 miesiąca życia, jednak najbardziej miarodajne badanie jest u psów, które skończyły dwa lata (tak też zaleca Amerykańska Fundacja Ortopedyczna).

 

Dysplazja stawów łokciowych (ED) terminem tym określamy różnego typu uszkodzenia struktur stawu łokciowego. U owczarków australijskich najczęstszą zmianą jest fragmentacja wyrostka wieńcowego przyśrodkowego, u 60% z nich dodatkowo występuje osteochondroza kłykcia przyśrodkowego kości ramiennej. Pierwsze objawy występują u zwierząt pomiędzy 4 a 12 miesiącem życia, niepokojącym objawem jest kulawizna przednich kończyn, czasem nasilająca się po wysiłku. Zmiany nieleczone mogą doprowadzić do rozległej artrozy (tzw. zużycie stawu). Najskuteczniejszym zabiegiem jest obecnie artroskopia stawu łokciowego, wykonana przez specjalistę daje zadowalające efekty i przywraca sprawność choremu psu.

 

Niebezpiecznymi schorzeniami występującymi u aussies są choroby autoimmunologiczne. Do najważniejszych z nich zaliczamy:

- toczeń - układ odpornościowy atakuje własne tkanki, traktując je, jako obce. Choroba może przechodzić w postać ogólną i prowadzić do rozległych uszkodzeń narządów i śmierci;

- thyroiditis (choroba tarczycy).

Wyjątkowo nieprzyjemną chorobą jest również epilepsja (padaczka). Schorzenie neurologiczne, dla którego charakterystyczne są nawracające ataki. Jako choroba wrodzona ujawnia się przed ukończeniem przez zwierzę 5 roku życia.


Warto wspomnieć również o mutacji genu MDR1, której inna nazwa brzmi defekt MDR1 (nie jest to choroba; gen odpowiedzialny jest za prawidłowe wchłanianie leków do organizmu. W przypadku modyfikacji genu, organizm nie jest chroniony i substancje podawane w wysokich stężeniach docierają bezpośrednio do tkanki nerwowej. W efekcie podanie niektórych leków psom dotkniętym tym defektem powoduje silne skutki uboczne.). U osobników posiadających zmutowany gen nie powinno podawać się szczególnie iwermektyny (lek przeciwpasożytniczy).


W artykule wymieniono nie wszystkie, ale najpoważniejsze zagrożenia w rasie, jaką jest owczarek australijski. Każda rasa posiada specyfikę schorzeń właściwą dla siebie i aussie nie są w tej kwestii wyjątkiem. Dlatego przed pojawieniem się w domu jakiegokolwiek rasowego pupila powinniśmy skrupulatnie zapoznać się, ze wszystkimi informacjami na temat jego przodków, a zwłaszcza chorób, jakie mogły je dotknąć. 

 


 

Obrazek użytkownika nataliasobczak

Nasz specjalista Lek. wet. Natalia Sobczak

Absolwentka Wydziału Medycyny Weterynaryjnej na Uniwersytecie Przyrodniczym we Wrocławiu. Lekarz, wykładowca, autorka publikacji naukowych i popularnonaukowych.

Polecane artykuły

  • Labrador to wszechstronny pies, który przy odpowiednim wychowaniu sprawdzi się w każdej sytuacji. Jest bardzo popularny w polskich domach, ale rzadko kiedy ktoś wykorzystuje jego potencjał.
  • Mops jest największym psem wśród ras karłowatych, a jego usposobienie spodoba się każdemu człowiekowi, który będzie miał z nim najmniejszy kontakt.
  • Niech nikogo nie zwiedzie słodki wygląd Jack Russella – ten niewielki terier to zapalony myśliwy, który od właściciela wymaga nie tylko ruchu, ale i zaangażowania oraz pomysłowości.

Dodaj nowy komentarz