cat

Kaszel kenelowy

Kaszel kenelowy to zmora dużych hodowli psów oraz schronisk. Najlepiej rozwija się tam, gdzie zwierząt jest dużo, ponieważ bardzo łatwo się rozprzestrzenia. W przypadku ostrej postaci albo zwierząt osłabionych nierzadko może kończyć się poważnym uszczerbkiem na zdrowiu, a nawet śmiercią.

 

 

 

 

Zakaźne zapalenie tchawicy i oskrzeli psów, zwane także kaszlem kenelowym lub psiarniowym, to wieloprzyczynowy zespół chorobowy, objawiający się nieżytem górnych dróg oddechowych i napadowym kaszlem.

 

Występowanie kaszlu kenelowego

 

Kaszel kenelowy może wystąpić u psów w każdym wieku. Najczęściej pojawia się w większych skupiskach zwierząt (schroniska, hotele dla psów, wystawy). Występuje sezonowo, najczęściej w okresie jesienno-zimowym.

 

Przyczyną choroby są wirusy: wirus parainfluenzy psów , adenowirus, reowirus, herpeswirus oraz bakterie: Mycoplasma cynos i Bordetella bronchiseptica.

 

 

 

Przebieg choroby

 

Choroba szerzy się głównie drogą kropelkową podczas kontaktu bezpośredniego. Wtórnym źródłem zakażenia mogą być wspólne miski oraz sprzęt pielęgnacyjny, używane często na wystawach, w hodowlach, hotelach oraz schroniskach. W sposób mechaniczny drobnoustroje mogą być przeniesione również na ubraniu ochronnym osób zatrudnionych bezpośrednio przy obsłudze zwierząt.

 

Przebieg choroby zależy w dużym stopniu od stanu immunologicznego organizmu. U zwierząt odpornych przebieg zakażenia jest bezobjawowy lub łagodny (ograniczone zmiany zapalne w błonach śluzowych górnych dróg oddechowych). Natomiast u zwierząt z obniżeniem odporności wywołanym przeziębieniami, inwazjami pasożytniczymi oraz stresami związanymi ze zmianą właściciela czy środowiska, przebieg choroby może być ciężki, długotrwały, często z nawrotami. W przypadku komplikacji choroby przez pojawienie się bakterii, może dochodzić do zapalenia płuc, które jest bezpośrednią przyczyną śmiertelności. Bakterie namnażają się na śluzówce nosa, przenikają dalej do krtani, tchawicy i oskrzeli, gdzie za pomocą fimbrii przyczepiają się do mikrokosmków nabłonka, powodując bardzo szybko ich unieruchomienie, a następnie wystepuje atrofia i zmiany zanikowe. Następuje upośledzenie odkrztuszania i wydalania gromadzącego się śluzu.

 

 

Objawy kaszlu kenelowego

 

Objawem zakaźnego zapalenia tchawicy i oskrzeli jest sporadyczny, potem napadowy kaszel, utrzymujący się 9-14 dni. Psy mają zachowany apetyt, u niektórych po ataku kaszlu pojawia się wypływ surowiczy z nosa. Zaobserwować można także połykanie wykrztusiny. Kaszel może być sprowokowany przez podrażnienie krtani lub tchawicy obrożą w czasie spaceru na smyczy. Ataki kaszlu występują też przy karmieniu lub po wyprowadzeniu zwierząt na spacer. Objawy chorobowe zwykle po 2 tygodniach samoistnie ustępują.

 

U suk w okresie poporodowym, szczeniąt oraz psów z osłabioną odpornością choroba przebiega w postaci ostrej. Psy stają się apatyczne , wykazują zmienny apetyt i przyspieszenie oddechów, a ataki napadowego kaszlu, po którym nierzadko dochodzi do krztuszenia się i odruchów wymiotnych, powtarzają się dość często. Przy silnych stanach zapalnych krtani i tchawicy połączonych z obrzękiem błon śluzowych pojawia się duszność wydechowa (psy najchętniej przyjmują postawę siedzącą i oddychają przez otwartą jamę ustną). U tych psów często dochodzi do wtórnych zakażeń bakteryjnych i odoskrzelowego lub płatowego zapalenia płuc. Zwierzęta tracą apetyt, są osowiałe i najczęściej leżą, pojawia się gorączka, nasilają się objawy duszności, a kaszel staje się męczący. Z otworów nosowych wydobywa się krwisty lub ropny wypływ.

 

 

 

Diagnostyka i leczenie kaszlu kenelowego

 

Przy łagodnym, bezgorączkowym przebiegu choroby wskazane jest trzymanie psów w suchych i często wietrzonych pomieszczeniach oraz unikanie tych czynników, które mogą zaostrzyć proces chorobowy. W pierwszych dniach podajemy preparaty immunostymulujące (np. beta glukan). Jeśli kaszel jest napadowy i wilgotny, zaleca się podanie środków rozrzedzających wydzielinę i ułatwiających odkrztuszenie. Lekiem wspomagającym może być teofilina lub jej pochodne rozszerzające oskrzela i ułatwiające wydalanie nadmiaru śluzu i wydzieliny zapalnej. Należy pamiętać o stałym dostępie zwierząt chorych do świeżej wody pitnej.

 

Przy wtórnym zakażeniu bakteryjnym konieczne jest zastosowanie przeciwbakteryjnej terapii antybiotykowej, dostosowanej do wyników badań bakteriologicznych i antybiogramu (przy braku możliwości wykonania tych badań należy stosować antybiotyki o szerokim spektrum działania). Kuracja powinna trwać 7-10 dni.

 

 

Profilaktyka 

 

W profilaktyce stosowane są różnego rodzaju szczepionki skojarzone przeciwko taki chorobom jak: nosówka, leptospiroza i zakaźne zapalenie tchawicy i oskrzeli. Należy jednak pamiętać, że szczepionki zawierające zbyt wiele antygenów dają zwykle słabszą odporność, szczególnie u szczeniąt. Wskazane jest przeprowadzenie szczepień ochronnych u wszystkich psów wczesną jesienią, przed nadejściem chłodów. Poza tym psy powinny być szczepione przynajmniej na 3 tygodnie przed planowanym terminem wystawy lub skierowaniem do tresury.

Obrazek użytkownika magdalenakozioł

Nasz specjalista Lek. wet. Magdalena Kozioł

Lekarz weterynarii, magister ochrony środowiska. Absolwentka Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie oraz Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Polecane artykuły

  • Kleszcze atakują! Odpowiadamy na wszystkie pytania związane z ukąszeniami i chorobami przenoszonymi przez te pajęczaki.
  • Nie bez powodu obowiązuje konieczność szczepienia zwierząt przeciw wściekliźnie - może być ona niebezpieczna nie tylko dla czworonoga, ale i jego właściciela.
  • Większości z nas wydaje się, że rehabilitacja dotyczy tylko ludzi. Nic bardziej mylnego. Rehabilitacja to bardzo dobry sposób na szybszy powrót do zdrowia także dla naszych zwierzaków.

Dodaj nowy komentarz